Drzewo Życia
W Kabale szczegółowo są rozpatrywane Święte Sefiry, ponieważ są one najpierwszym i najwyższym przejawem Boskości. Tworzą one Drzewo Sefirotyczne, znane pod bardziej popularną nazwą Drzewa Życia, stanowiące podstawowym piktogram (symbole zgrupowane w określony sposób, dające w ostatecznym efekcie złożony symbol; super symbol) tradycji zachodniego ezoteryzmu.
Bóg Kabały jest nieskończonością istnienia. Istniał zanim sam sprawił, iż pojawiły się Emanacje Jego Istoty. W swoim najwyższym stadium metafizycznej abstrakcji jest Ajin (absolutna nicość). Po hebrajsku Ajin oznacza nie coś. Bóg jest więc poza egzystencją. Nie jest ani na górze, ani w dole, ani w spoczynku, ani w ruchu. Niemniej, zanim przejawienie stało się ujawnione, było już w Nim, który jest Starszy od Dni, wszelkie istnienie. Od niego powstaje Ajin Sof - bez końca. Bóg, Który Jest. On jest wszędzie. Nie można powiedzieć, że jest dobry, miłosierny, realny czy żywy. Tak samo nie można powiedzieć, że jest zły, niemiłosierny, nierealny czy nieżywy. Nie będzie błędem, jeśli nazwiemy Go Niczym, podobnie jeżeli określimy Go Wszystkim. Równie prawdziwe będzie stwierdzenie, że jest On Nieskończonym Światłem, Bezgranicznym Boskim Blaskiem. Z nieskończonego światła, Ajin Sof Or, otaczającego pustkę, emanuje świetlny promień, wnikający z zewnątrz ku środkowi. To jest trzecie stadium ludzkiego rozumienia, pojmowania Boga. Niechaj się stanie światłość. I stała się światłość. Ten promień boskiej woli manifestuje się w dziesięciu odrębnych stopniach emanacji. Tak rozpoczyna się ujawnianie Boga. Niepoznawalny emanuje z siebie światłem, promieniem, energią. Właśnie ta projekcja rodzi nowe i nowe. Sfiry wyłaniają się z Niedościgłego Bytu Bożego, z Boga Nieprzejawionego i Niepoznawalnego. Jest ukryty, nieznany. Od średniowiecza dziesięć emanacji znanych jest jako sfiry, sefiry, sefiroty. Słowo sefira nie ma jednoznacznego odpowiednika w żadnym języku; jego rdzeń przywołuje pojęcie sfira - liczba i sippur - wypowiedzenie. Sefiroty są przejawami lub aspektami boskiej osobowości. Leżą one również u podłoża konstrukcji świata i istoty człowieka. Są siłami napędowymi świata i impulsami poruszającymi człowieka.
Związki pomiędzy sefirami są regulowane przez trzy nieobjawione boskie zasady, ukryte blaski (cachcachot): Elementarną Wolę, Łaskę, Sprawiedliwość (Surowość). Łaska powoduje wypływ emanacji, jej kontrakcję Sprawiedliwość a równowagę pomiędzy nimi utrzymuje Wola. Zatem wspomniane trzy zasady organizują dziesięć boskich atrybutów w szczególny, jedyny w swoim rodzaju i niepowtarzalny wzorzec archetypów. Jest on modelem wszystkiego, co ma zaistnieć, zarówno teraz, jak i dalekiej przyszłości. Najprościej mówiąc nazywa się go obrazem Boga, ale bardziej powszechnym określeniem jest Drzewo Życia. Każda z sefir objawia się pod wpływem jednej zasady. Wypływ, ujawniający dziesięć sfir, jest przedstawiany za pomocą łamanej linii świetlistego błysku - zwanego także błyskawicą - wychodzącego z Kether, ze środkowej Równowagi (Woli), podążającego w prawą stronę w kierunku Łaski (Ekspansji) i zawracającego do lewej Sprawiedliwości (Więzów). Jednocześnie ukryte blaski, cachcachot, wyznaczają w obrazie Drzewa Życia trzy pionowe kolumny, którymi są: Równowaga (Piękno, Wola, Łagodność, środkowa), Łaska (Ekspansja, Miłosierdzie, siła aktywna, prawa), Sprawiedliwość (Surowość, Srogość, Kontrakcja, Więzy, pasywna siła, lewa).
Nad pierwszą sefirą znajdują się więc trzy zasłony: nicość (absolutna nicość), nieskończoność (absolutna pełnia), wszechogarniające światło (nieskończone światło). Drzewo pojawia się dopiero za nimi, tak więc zasłony przedstawiają zero, stan nieprzejawiania się, nieistnienie. To jest pierwszy związek z symboliką Kabały - stan nieprzejawiania się, Trzy Zasłony Drzewa. Istotę zasłon najlepiej oddaje cytat z Biblii: Jam jest alfa i omega, początek i koniec (…)tak jest, było i będzie. Z nich to wychodzi świetlny błysk, podążający w dół do pierwszej sfiry.
Grafika: Cedryk Graphics
