Stawianie Tarota

Czynności poprzedzające:

Tasowanie

Karty tarota są zawsze ułożone według ich kolejności (od Głupca do króla Pentakli). Głupiec znajduje się na dole, odwrócony wizerunkiem ku Ziemi, król Pentakli na górze, odwrócony koszulką w stronę nieba. Wszystkie karty mają usytuowanie prawidłowe.
Kart tarota nie powinien dotykać nikt poza Interpretatorem (człowiekiem, który stawia Tarota). Karty tasujemy z lewej dłoni do prawej (lewa dłoń symbolizuje intuicję, prawa — świadomość, rozum). Dopuszczalne są inne sposoby tasowania. Niektórzy wróżbici pozwalają tasować tarota Pytającemu (osobie proszącej o dywinację). Należy jednak przyjąć jedną zasadę i nie odstępować od niej.
Tasujemy karty dopóty, dopóki nie wyczujemy, że należy tę czynność przerwać i przystąpić do mieszania.

Mieszanie

Położywszy przetasowaną talię na stole mieszamy karty ruchem kołowym w prawo lub w lewo. Operacja ta ma na celu zmianę położenia kart. Tak w czasie tasowania, jak w trakcie mieszania staramy się nie myśleć o wróżbie i koncentrujemy się na czynności naszych rąk. Prosimy Pytającego, by zadał w myślach pytanie tarotowi i cierpliwie czekał na odpowiedź.
Wymieszawszy karty składamy je razem i podajemy Pytającemu do przełożenia.

Przekladanie

Pytający przekłada karty trzykrotnie (na trzy kupki), lewą dłonią, ku sobie, jedynie wtedy wolno mu dotknąć naszych kart.

Personifikacja Pytającego

Istnieją dwa sposoby wyboru karty reprezentującej Pytającego.

• W pierwszym wypadku wyboru dokonuje Interpretator jeszcze przed potasowaniem, wymieszaniem i przełożeniem kart tarota. Interpretator pyta Pytającego o datę jego urodzin. Następnie wyciąga z talii tę kartę figuralną Mniejszych Wtajemniczeń, która odpowiada dekadzie zodiaku osoby, której wróży. Kartę tę kładzie z boku, koszulką do góry. Dopiero potem tasuje karty, miesza je i daje do przełożenia.
• Bardziej użyteczny, moim zdaniem, jest drugi sposób. Po wykonaniu wszystkich czynności wstępnych, Interpretator układa talię kart w wachlarzyk (koszulkami do góry) i prosi Pytającego, by wylosował trzy z nich. Gdy Pytający to uczyni, Interpretator nakazuje mu, żeby po ich odkryciu wybrał jedną bez dłuższego zastanowienia. Odsłania karty. Pytający wskazuje tę, która na pierwszy rzut oka najbardziej mu się podoba. Interpretator wkłada pozostałe do talii i zabiera się do wyłożenia kart zgodnie z zaplanowanym wcześniej systemem dywinacyjnym.

Odkrywanie kart

Układając karty w Celtycki Krzyż lub jakikolwiek inny system wróżbiarski, kładziemy je koszulką do góry i wizerunkiem do dołu. Nigdy nie odkrywamy ich przed rozpoczęciem wróżby. Odsłaniamy je zawsze w jeden sposób: metodą pozytywu lub negatywu.
Metoda pozytywu oznacza, że między ułożeniem kart w dłoni, a ich układem na stole, nie ma żadnych różnic. Odsłanianie kart przypominą otwieranie okna bądź drzwi. W tym wypadku jeżeli karta w położeniu prawidłowym leży koszulką do góry, odwrócona zachowa tę właściwość.
Metoda negatywu przywodzi na myśl kliszę filmową, którą wyświetlamy na białym ekranie, lub z której uzyskujemy zdjęcie na papierze fotograficznym. Ciąg kart w dłoni jest odwróceniem sytuacji obrazowanej przez karty spoczywające na stole (karta w położeniu nieprawidłowym po odsłonięciu leży prawidłowo). Stosując metodę negatywu ujmujemy koniuszkami palców kartę i przewracamy ją, zmieniając jednocześnie jej usytuowanie.
Metody pozytywu i negatywu ilustruje poniższy rysunek.

                 Metoda pozytywu                                  Metoda negatywu
Odkrywszy wszystkie karty możemy przystąpić do ich interpretacji.

Jan Witold Suliga