Czytanie Tarota

Tarot jest narzędziem, służącym do przepowiadania przyszłości i zawiera w sobie rozmaite treści. Z grubsza rzecz biorąc istnieją cztery sposoby czytania tarota. Korelują one z jego czterema podstawowymi funkcjami:

• dywinacyjną,
• ezoteryczną,
• inicjacyjną,
• magiczną.

Na poziomie dywinacyjnego czytania tarota pełni on funkcje rolę medium, które pozwala wróżbicie przewidzieć zdarzenia czasu przyszłego, bądź rozświetlić zagadki przeszłości. Każda karta tarota ukazuje jakąś konkretną, życiową sytuację, jej zaś wykładnia koncentruje się na zagadnieniach egzystencjalnych, dotyczących losów ludzi proszących o wróżbę. Możliwe jest także badanie przyszłości krajów, narodów, a nawet całej ludzkości. Opisana w Wielkich Arkanach droga Głupca symbolizuje życie człowieka rozpięte między punktami granicznymi – narodzinami i śmiercią (i ewentualnie tym, co dzieje się po niej). Ciąg tych kart opowiada o poczęciu, dorastaniu, dojrzewaniu, zakładaniu rodziny, osiągnięciu życiowych celów, karierze zawodowej itd.
 

Sposób drugi służy poznaniu ezoterycznych treści tarota, który jawi się jako zapis sekretnego przekazu. Do jego rozszyfrowania niezbędny jest klucz. Tarot daje się otwierać każdym kluczem. Może nim być numerologia, astrologia, kabała, hermetyzm, alchemia, ezoteryczne chrześcijaństwo, teorie Karola Gustawa Junga, mistyka hinduska, sufizm, szamanizm, buddyzm zen, huna lub cokolwiek innego. Cecha ta sprawia, że adept dostrzega w tarocie kompendium uniwersalnej wiedzy o zasadach każdej drogi duchowego rozwoju, zaś w Głupcu – personifikację dążącej ku oświeceniu lub zbawieniu duszy.

Trzeci sposób czytania dokonuje się na poziomie intuicyjnym. Dochodzi wtedy do nawiązania indywidualnego, intymnego kontaktu z tarotem – mistrzem i duchowym przewodnikiem kartomanty. Arkana tarota stają się obiektem kontemplacji i medytacji, odciskają się w umyśle adepta, którego psychiczna i duchowa konstrukcja ulega przemianie. Wielkie Wtajemniczenia są dlań czymś w rodzaju mapy obrazującej trasę jego własnej pielgrzymki, przygody Głupca – analogią osobistych przeżyć i doświadczeń.

Na czwartym poziomie czytania tarot staje się przekaźnikiem mocy astralnego kosmosu i wiedzie adepta wprost ku temu uniwersum. Tarocista obcuje z astralnymi bytami, które przybierają postać magicznych pomocników, duchowych mistrzów, aniołów itp. Będąc owocem stosowanych przez niego praktyk (dywinacji, wizualizacji, medytacji, rytualnych operacji, świadomego śnienia itp), wędrówka ta nabiera cech szamańskiej wyprawy w rejony dolnego i górnego świata. Adept żywi przekonanie, że zyskał wewnętrzny wgląd we wszystkie arkana tarota, ten zaś staje się integralnym elementem jego jaźni.

Każdy ze sposobów czytania i stosowania tarota funkcjonuje w ścisłym związku z pozostałymi. Wróżbicie wolno oczywiście wierzyć, że nie przechodzi inicjacyjnego procesu i nie uprawia magii (lecz, na przykład, udziela konsultacji, porad życiowych itp.). Ezoterykowi wolno ufać, że skoro zajmuje się tarotem na płaszczyźnie poznawczej, nic go nie łączy z wróżbiarstwem, inicjacją oraz magią. Medytującemu nad kartami tarociście wolno z pogardą odnosić się do zawodowych wróżek w przekonaniu, że nie ma on z nimi nic wspólnego. Fakt jednak pozostaje faktem. Cztery aspekty tarotowych arkanów występują łącznie, choć zazwyczaj jeden z nich dominuje nad pozostałymi. Wysnuwają się one bowiem z tego samego źródła. Źródło to nazwać można duchem tarota lub duchem wszelkiej duchowości.
 

Jan Witold Suliga